6 Μαρ 2014

8η ΜΑΡΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

H 8η Μάρτη έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στη μνήμη των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, η κινητοποίηση των οποίων στις 8 Μάρτη 1857, πνίγηκε στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις.  
Διεκδικούσαν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με αυτά των ανδρών κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών».
Στην χώρα μας η πρώτη απεργία γυναικών που εναντιώθηκαν στην μείωση κατά 20% του μεροκάματου  γίνεται το 1892 από τις εργάτριες του εργοστασίου «Ρετσίνα» στο Πειραιά. Πολλές γυναίκες στην πατρίδα μας πήραν μέρος σε απεργίες και συλλαλητήρια θυσιάζοντας κάποιες ακόμη και τη ζωή τους.
Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ οι αγώνες του παρελθόντος πρέπει να γίνουν φωτεινά παραδείγματα για τους αγώνες του σήμερα και τους αγώνες του μέλλοντος.    
                Η φετινή 8 Μάρτη βρίσκει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, γυναίκες και άνδρες, να δέχονται βαριές τις συνέπειες από την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης και τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ με την ανοχή των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Οι στοιχειώδεις παροχές για τη μητρότητα αντιμετωπίζονται ως κόστος από το κεφάλαιο.
Ο κλάδος Τηλεπικοινωνιών, κλάδος στρατηγικής σημασίας, έπαιζε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση όλων των αντιδραστικών μέτρων σε βάρος των εργαζόμενων γυναικών και της οικογένειας. 

Η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου έχει τραγικές συνέπειες για όλους τους εργαζόμενους αλλά κύρια πλήττει τις γυναίκες εργαζόμενες. Τα αντιλαϊκά μέτρα και οι συνθήκες αυτές επιβαρύνουν περισσότερο τη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζόμενων γυναικών και εντείνουν την ανισοτιμία τους.
Η πάνω από 100 χρόνια ιστορία της πάλης για τη χειραφέτηση και την ισοτιμία της γυναίκας αποδεικνύει ότι οι κατακτήσεις στον καπιταλισμό είναι περιορισμένες και προσωρινές. Μόνο στον οργανωμένο αγώνα ενάντια στην πολιτική και την εξουσία των μονοπωλίων κατακτώνται δικαιώματα.
Καμιά όμως κατάκτηση δεν κατοχυρώνεται, αν σε αυτόν τον αγώνα δεν μετέχουν οι ίδιες οι γυναίκες και το κίνημά τους, μονόδρομος είναι η συμπόρευση με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το Π.Α.ΜΕ, την ΕΣΚ-ΟΤΕ, το δυνάμωμα του κλαδικού συνδικάτου στις Τηλεπικοινωνίες το ΣΕΤΗΠ, τις σωματειακές επιτροπές στο χώρο δουλειάς.
Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει η απάντηση είναι η οργανωμένη πάλη για να εμποδίσουμε τα μέτρα, να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες μας.
Διεκδικούμε άμεσα:
·           Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. 7ωρο – 5θήμερο – 35ωρο, όχι στην κατάργηση της Κυριακής αργίας.
·           Υπογραφή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που να ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες μας.
·           Σύνταξη στα 55 για τις γυναίκες και στα 60 για τους άντρες, στα 50και 55 αντίστοιχα για τα ΒΑΕ. Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι.
·           Ουσιαστική προστασία της μητρότητας για τις μισθωτές, αυτοαπασχολούμενες και αγρότισσες κατά τη διάρκεια της κύηση και της γαλουχίας.
·           Κρατικούς δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία.
·           Να καταργηθούν τα χαράτσια και η φοροληστεία.
·           Πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους άνεργους και ανασφάλιστους και τις οικογένειές τους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Επισκέπτες